درس خارج رهبری و نکته ای که مغفول ماند

درس خارج رهبری و نکته ای که مغفول ماند



حجت الاسلام علی تبریزی

برخورد جالب رهبر معظم انقلاب با طلبه منتقد در جلسه درس خارج فقه سه شنبه 13 آذرماه در اغلب رسانه ها تحت الشعاع مباحث مطروحه درباره بازنشستگی مدیران قرار گرفت. حال آنکه این رفتار حاوی نکات ارزشمندی برای سایر مدیران و عموم مردم بود.

اینکه یک طلبه ساده به راحتی می تواند خود را مقابل بالاترین مقام حکومتی برساند، انتقادش را مطرح کند، تیغ نقدش هم برّنده باشد، نه تنها ترسی از بازخورد نقد نداشته باشد بلکه با تهوّر و بی پروایی و با لحنی همراه با عصبانیت و صدای بلند رهبرش را خطاب کند و در انتها نه فقط با او برخورد نشد که فردای آن روز رهبر جامعه اسلامی از او عذرخواهی هم کرد!

چه درسی از این بالاتر برای مسؤولان جامعه ما؟ مسئولانی که گاهی با زبان ملایم هم نمی شود از اغلب آنها انتقاد کرد.

آقا به همه مسئولان درس عملی دادند که هیچکس از خطا مصون نیست لذا حتی یوسف صدیق نیز در جایگاه نبوتش به خدا چنین عرضه می دارد:

«اگر خدای بزرگ و مهربان بر آدمی رحم نیاورد هیچ انسانی از خطر نفس امّاره در امان نیست و به کمک خداوند نیاز دارد.» (آیه 53 سوره یوسف)

از طرفی نقد مردم جامعه زمانی ارزش پیدا می کند که گوش شنوا و نقدپذیری باشد. رهبری بارها در جلسات با اقشار مختلف مردم این موضوع را به اثبات رساندند که شنونده نقدهای کارگشا هستند و ای کاش سایر مسؤولان نیز بجای تخطئه نقّادان دلسوز، از آنها استقبال می کردند.

حتی مولای متقیان حضرت علی (ع) نیز با وجود برخورداری از مقام عصمت به یاران خود می فرمود:

«من از نقد شما فراتر نیستم هرآنچه را لازم می دانید با من بگویید و بیم و هراسی نداشته باشید.»

این سیره علوی برای نهادینه کردن نقد و نصیحت به رهبران و حاکمان دولت اسلامی بوده و هست و جلوه عینی و حقیقی دموکراسی دینی به شمار می رود. سایر مسؤولان ما نیز باید از نقد و نظر روی نگردانند، چهره درهم نکشند، به اصل مشورت به ویژه با عالمان و فرهیختگان و تجربه آموختگان سخت پایبند باشند تا تصمیمات سنجیده تر و بی عیب تر باشد.

از طرفی نقذپذیری و قبول نصیحت از نشانه های تواضع است، زیرا افراد متکبّر حاضر نیستند از کسی نصیحت یا انتقادی بشنوند. در روایات، عنوانی وجود دارد به نام «قبول النُّصح»؛ یعنی پندپذیری و قبول نصیحت. این صفت ستایش شده، مقدمه کمال انسان است و بدون آن خطاهای انسان برطرف نمی شود.

از صحبت دوستی برنجم         Ú©Ù‡ اخلاق بَدَم، حَسَن نماید

کو دشمن شوخ چشم دانا؟          تا عیب مرا به من نماید

2929

منبع: خبر آنلاین گروه دانش

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *